تبليغاتX
جزيره ناشناخته

جزيره ناشناخته

حالا بزرگ شده ام

           گم شده ام در پیچ و تاب اتوبان ها

خرج خودم را می دهم

         پول در می آورم / پول می شمرم/ پول

من حتی بیمه ام

     من از صبح تا شب بیمه ام / شب هم که می خوابم بیمه ام

حالا می توانم به تمام ماشین ها دهن کجی کنم که

                       اگر بزنید بیمه ام / اگر بمیرم حتی بیمه ام

حالا دست زلزله هم به من نمی رسد که بیمه ام.

       

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم خرداد 1387ساعت 8  توسط   | 

تا کی دایره بکشم بر تخته سیاه و مثلث بکشم بر تو؟

                                   تا کی بشنوم چرا و بگویم زیرا؟

                             تا کی ببینمت که از سقف کلاس معلقی؟ 

                                                و مسئله‌های بی پدر و مادر....

چهار هفته کار کرده‌ام

       و حقوق این ماهم به امضای همه رسیده است

                                            حقوقم آماده است؟

                           و تو باز بر سقف کلاس راه مي‌روی !

   سرگیجه ی این روزهایم بزرگترین دایره است

                                                و تو از آن بالا برای من دست مي‌زنی!!

                                                              به سلامتی خانم احمدی!

                                                              به خاطر چهار هفته کار کردنش!

                                                              به خاطر مهربانی اش!

                                                              به خاطر سرگیجه‌اش!

                                                              به خاطر دایره‌های شبیه حبابش!

                                                              به خاطر سینوس و کسینوس سی درجه!

و شاگردان دست مي‌زنند!

         و تو از آن بالا بر من دایره مي‌ریزی!

                 و من مي‌خندم

   به پنچره نگاه مي‌کنم

                      کی تمام مي‌شود؟

                         کی چهار هفته‌ها تمام مي‌شوند؟

                         کی باران مي‌زند و

                                  سیل نیمکت ها را مي‌برد؟

                                           مسئله‌ها را مي‌برد

                                           شاگردها را مي‌برد

و من قهقهه مي‌زنم و

       دایره‌های خیس را برمي‌دارم و مي‌پیچانم

                             مسئله‌های شسته شده را

                                      و تو روبروی من بر رمین دست‌هایت را دراز کرده‌ای

تمام نمي‌شود انگار

"نجات دهنده در گور خفته است"

و باران هم!

+ نوشته شده در  شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387ساعت 23  توسط   | 

خورشید که کشیده شد

                  دایره های تو درتو

                       به خنده شبیه شدند

                           که از دهان کسی انگار بیرون می ریزند

 و جهان در شکل منسجمی آفریده شد

                     که دستهای تو را سرگیجه می کرد

 و من تا بتوانم می نوشم

(قهقهه ای که سر داده شد دایره ای بود که کسی کشیده باشد)

نگاه کن!

تمام روز به توهمی می ماند

                     که تو را در ابتدای بودنت تجسم می کند

                    و منظومه ای که از دهان تو بیرون می ریزد چهار سیاره دارد

تنها باید گلوله را به دایره آخر برسانی

و چراغ همیشه به رنگ تو خواهد شد

(جیغی که کشیده شد دایره ای بود که انگار کسی بلعیده باشد)

سرفه می کنی!؟

      تنها سه دایره به اتمامت مانده است

           و خورشیدی که می کشی دارد تمام می شود

(لبخندی که زده شد دایره ای بود که کسی نشنیده باشد)

نگران نباش!

ستاره ای که از مدار خارج شد هیچ ارتباطی به گلوله ی تو نداشت

                           و من فکر می کنم سرگیجه ای که روز را تمام کرده است

                                                                         با چراغی تمام می شود

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 22  توسط   | 

از مهدی پرسیدم مهم است که آدم چطور بمیرد؟ مهدی گفت: بعضی ها تیرباران می شوند و ایستاده می میرند. بعضی دیگر آویزان (آنها را که دار می زنند).

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386ساعت 22  توسط   | 

در ازدحام آتش وسپیده دیدمت

                                 که در خود پیچیدی

بعد:

     باران بود و باران ---باران بود و باران

                      و اندامی که دیگر شبیه هیچ چیز نبود. 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم دی 1386ساعت 18  توسط   |